آبشار یک لحظه آرام شد ، نریخت        تا که رازش با گل نرگس بگفت 

     سرو حیران شد از آن فر و جلال            ماه فرو مانده در آن حسن جمال 

              پیشاپیش نیمه شعبان را به همگی سربازان امام زمان ( عج ) تبریک عرض میکنم .

                                                                                              التماس دعا

خلاصه ای از اعتقادات آنان چنین است :

1.خلافت و امامت تا روز قیامت از آن قریش است.

2.نماز جمعه , حج و نماز عیدین جز با امام پذیرفته نیست ؛ اگر چه عادل و با تقوا هم نباشد .

3.تکفیر مسلمانان به خاطر گناه جایز نیست .

4.قرآن ؛ کلام خداست و مخلوق نیست .

5.هر چه در جهان رخ می دهد به قضا و قدر الهی است . انسان در هیچ فعلی از خود اختیاری ندارد.

6.ایمان ؛ قول و عمل و نیت است .

     حال و روزم بد بهم میریزد آقا مدتیست……

     نقل هر مجلس شده ویزای رفتن تا عراق…..

     چند روز دگر تا اربعین و حسرت من تا فرات…..

                       .

                       .

                       .

مرحوم حاج اسماعیل دولابی از علمای برجسته و از بزرگان اهل معرفت، درخصوص انتظار فرج تمثیل زیبائی دارند که نقل آن آموزنده است.

ما غائب و او منتظر آمدن ماست….

آن مرحوم می‌ فرمایند:

پدری چهار تا بچه را گذاشت توی اتاق و گفت این ‌جا را مرتب کنید تا من برگردم، خودش هم رفت پشت پرده. از آن‌ جا نگاه می ‌کرد می ‌دید کی چه کار می ‌کند، می‌ نوشت توی یک کاغذی که بعد حساب و کتاب کند.

یکی از بچه‌ ها که گیج بود، حرف پدر یادش رفت. سرش گرم شد به بازی. یادش رفت که آقاش گفته خانه را مرتب کنید.

یکی از بچه‌ ها که شرور بود شروع کرد خانه را به هم ریختن و داد و فریاد که من نمی‌ گذارم کسی این‌ جا را مرتب کند.

یکی که خنگ بود، ترسید. نشست وسط و شروع کرد گریه و جیغ و داد که آقا بیا، بیا ببین این نمی ‌گذارد، مرتب کنیم.

اما آن که زرنگ بود، نگاه کرد، رد تن آقاش را دید از پشت پرده. تند و تند مرتب می ‌کرد همه‌ جا را.

می‌ دانست آقاش دارد توی کاغذ می‌ نویسد.

هی نگاه می‌ کرد سمت پرده و می ‌خندید. دلش هم تنگ نمی ‌شد. می ‌دانست که آقاش همین جاست. توی دلش هم گاهی می‌ گفت اگر یک دقیقه دیرتر بیاید باز من کارهای بهتر می‌ کنم.

آن بچه شرور همه جا را هی به هم می‌ ریخت، هی می ‌دید این خوشحال است، ناراحت نمی ‌شود!

وقتی همه جا را ریخت به هم، آن وقت آقا آمد.

ما که خنگ بودیم، گریه و زاری کرده بودیم، چیزی گیرمان نیامد. او که زرنگ بود و خندیده بود، کلی چیز گیرش آمد.

زرنگ باش! خنگ نباش! گیج نباش!

شرور که نیستی الحمدلله! گیج و خنگ هم نباش!

نگاه کن پشت پرده رد آقا را ببین و کار خوب کن…

خانه را مرتب کن، تا آقا بیاید.

التماس دعا

«بسم الله الرحمن الرحيم»

السلام علیک یا مولانا یا صاحب الزمان (عج)

آقای مهربانم سلام…!

مدتی می‌شود که بهانه‌های مختلف، پنجره ی روشنی را بر من بسته است…
مثل همه ی اهل زمانه‌ام!
آخر مردمان زمانه ی ما،
به بهانه ی زندگی پر ز نور، در تاریکی سر می‌کنند…
به بهانه ی چیدن گلی، به بوستان نقاشی شده ی تابلوی کاغذی چشم می‌دوزند…
به بهانه ی سیرابی، سراب‌ها از پس هم می‌گذرانند…
و به بهانه ی انتظارت، بر پشت دیوار غیبت تکیه می‌زنند…
و…
بهانه پشت بهانه…

گویی کسی نیست تا برخیزد و بی‌بهانه، سنگی از این دیوار غیبت برچیند…!

آری…
حالا من هم از همان اهالی‌ام…
از اهالی کوی غافلان…
از اهالی سطرهای نقطه ‌نقطه…!

اما با همه ی نداشته‌هایم،
با همه ی نقطه ‌چین ‌هایم…!
هر از گاهی،
گرمی آفتاب مهربانی را، از پشت پنجره ی نیمه بسته ی دلم، احساس می‌کنم.
خورشیدی که به آهستگی،
با قدومی آرام و بی‌صدا…
بر داخل کلبه ی سرما زده‌ام، گرمی می‌چکاند…

باز هم مثل مردم زمانه‌ام…!

اما نمی‌دانم چه می‌شود که در جستجوی تابش بیشتر،
و آن‌همه حرص و ولع بیش از پیش، داشته‌هایمان را هم پشت گوش می‌اندازیم…
بیش خواستن کجا و اندک را هم ز کف دادن کجا؟

آقاجان…
چه می‌کنی با ما نامردمان؟
چه می‌کنی با این‌همه پنجره ی بسته و مهر و موم شده؟
چگونه از روزنه ی پنجره‌های سنگی، بر ما نااهلان می‌تابی و گرمیت را دریغ نمی‌کنی؟

مولاجان دلم برایت تنگ است…
تنگ‌تر از پیش…
بر من بتاب ای خورشید…
بر کلبه ی محقّر دلم باز هم بتاب…
باز هم بر همه ی مردمان زمانه‌ام بتاب…!

تا شاید گرمی نگاهت، خواب زمستانی را از چشمهای خواب‌زده ی مان بزداید…
بر ما بتاب…

التماس دعا

اللهم عجل لوليک الفرج